Karşılıklı İlkler

İlk defa saçım çıktığında, onun ilk defa midesi bulandı.
İlk tekme attığımda, o ilk defa hareketi hissedip, sevindi.
Beni zorla dışarı çıkardıklarında, o kadar yorgundum ki gözlerimi kapadım hemen. O an o da yorgunmuş, baygınmış...

Sonra beni bir yere aldılar. Yanımda bir sürü bebek vardı. Babam ve abim karşıdan camdan bana bakıyorlardı, o iyi diyorlardı. Birkaç beyaz gömlekli sevimli abla beni aldı. Beşinci dakikadan insanları tanımak zor olmasa gerek ! Hala yaparım bunu =) Ama beni güldürmek için bir iki figür yaptıklarından sevimli olduklarını çıkarmıştım.Sonra bulunduğum cam şeyden çıkarıp, bir iki oda ilerideki başka bir odaya götürdüler.Neler oluyor hala bir anlam veremiyordum ! Dünyaya geldim geleli ağlıyorum. Henüz ilk
2 saatin içinde olmam bir şey ifade etmiyor bence =)=)

Derkeen odaya girdik. Annemi ilk kez orada, o an gördüm, annem de beni. Saatlerdir ağlıyordum, yalnız ve boşlukta hissediyordum çünkü. Onu görünce çok rahatladım. Tam da hayalimdeki anneydi. Beni bekliyordu. Benimle ilgilenmek istiyordu. Bana sarıldı :) O anı unutamam :)

O kadar kanım ısındı ki anlatamam :) Ben çok sevdim onu.Ben bayıldım ona. Bu dakikadan sonra hayatıma anlam katmaya başladım. O istiyor diye güldüm ona :) Benim gülmemden o güldü... O güldükçe ben güldüm ona. Güldüğümü tam belli edemiyordum ;çünkü gözlerim tam olarak açılmıyordu. Sarılmak istesem kollarım yetmiyordu. Tam bir çaresizlik !

İlk defa güven duygusunu hissettim. Onun yanında bana bir şeycik olmazdı. Olamazdı. O dünyanın en güçlüsüydü, o dünyanın en samimisiydi. Kalbi sanki benim ellerimdeydi. Onu çok iyi incelemek istiyordum. Gözü ne renkmiş, saçı ne renkmiş ,yüz şekli nasılmış... Gözlerine baktım,yeşili gördüm. Belki benim gözüm de yeşildir dedim içimden :) Sonra, o kadar güzeldi ki, belki de ona benziyorumdur dedim :) Sonra taaa derinlere indim. Önce mutluluk gördüm, sonra huzur gördüm, sonra nasıl bir bakıştı ki o?! Kim kime öyle bakabilirdi ki? Kimse bakamaz, hiçbir bebek ve annesi arasında böyle bir iletişim olamaz gibi geldi!

İlk defa kokladı beni. "Süt kokuyor" dedi . Bunu derken o kadar mutluydu ki, gözlerini benden alamıyordu. Koklamaya devam etti. Bu duygular içinde; dünyaya geldiğim için ne kadar mutlu oldugumu düşündüm, ve ne kadar şanslı olduğumu :) Düşünceler içinde ve yorgunluğun etkisiyle uyumuşum, annemin kollarından almışlar beni.

Bir gözümü açtım ki gene o cam kaptayım. Olamaz bu ! Avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım. Böyle rezalet görülmemiş. "Beni annemin yanına götürün", dedim. Ama dediklerimi kimse anlamadı, ağlıyorum sandılar. Susturamayınca da beni aç sandılar, mama yaptılar. Ben sinirlenince yemeğe vururum halbuki bunu bilemediler.

Onu görünce güldüm. O güldükçe ben güldüm, ben güldükçe o güldü. Katlanarak devam etti bu. Biz güldük hep :) Sonra birlikte yaşamaya başladık. Mucizeler içinde büyüyorum ! Mucize bu duyguların tamamı :) Bu yazdıklarımı hatırlamamın sebebi bu mucizeler ;)

Şimdi ne yapsam da onu güldürsem, ne yapsam da mutlu
etsem diye düşünür dururum :)Annem benim, bitanem, canım =) Seni çok seviyorum ben, tahmin edemeyeceğin kadar çok ;)
Bunları yıllar önce abim de yaşadı, şimdi o da aynı duygular içinde :) Biz seni çok seviyoruz, sen de bizi hep sev emi !