Karar verdim. Bitti!

Birinden, bir şeyden ayrılmak ne kadar zor olabilir? Çok diyenler çoğunluktadır.
Terk etmek için sebep gerekir. Terk edilmek için de. Ayrılmak , terk etmek veya terk edilmekle başlar. Bir karar verilmesi gerekiyor tarafların biri tarafından.

Kararlar kolay verilemiyor. -En azından ben kolay veremiyorum .- Zaten zor verilmiş bir kararda da her an geriye dönüş söz konusu olabilir. Yani "Karar verdim!" demekle de iş bitmiyor.

Hele ayrılıklardan nefret eden birisi olarak, ayrılığa karar verebilmenin inanılmaz ağırlığını da bir başka türlü hissettiğimi söyleyebilirim. Yani aslında ben istiyorum ki, hayatıma giren bir daha çıkmasın! Ama demezler mi," Kızım iyisi var kötüsü var, nasıl karar vereceksin? ". Bu noktada "Poffff ! " demek istiyorum. Hiçbir şey istediğim gibi değil mi benim? İyi dersin kötü çıkar, kötü dersin iyi çıkar. Zor şeyler bunlar.Çok zor.

Dengeler dünyasında yaşıyoruz. Hayatına bir şey girdi mi dengen değişir. Yerleşti mi, kendine yeni bir denge edinirsin. Yeni dengenden memnun değilsen, artık hayatınla girift olmuş bu mekanizmadan kurtulmak için acı çekersin.

Bu mekanizma halinden memnunsa bir yere kıpırdamak istemez. Onun istediği her şeye sahipsen, ayrılık onun verdiği bir karar olamaz. O yalnızca terk edilen taraf olabilir. Bu noktada, tek bir vücudun taraflara ayrılması ne kötü. :( Terk edilen ve terk eden tarafları. İki ayrı kutup. İki farklı his, iki zıt kelime (veya söz dizimi :D) olur.

Ayrılıklar kötü müdür hep? Her nefret edilen şey kötü olmak zorunda mı? Tabii ki de hayır !Ayrılmak çoğunlukla iyi şeylere de yol açmaktadır. Hatta belki de daha çoğunlukla. Hani zamanında onunla mutlu olmuş olabilirsin, belki gene onunla mutlu olmak isteyeceksin ama hayatında olmasını istemenle birlikte vücudunda olmasını istemeyeceksin.

Ben karar verdim. Ayrılmak istiyorum. Terk eden taraf benim! Vücudumda yerleşmenizi istemiyorum sevgili yağlarım :))) Ayrılmaktan nefret ediyorum dediysem, bana zarar veriyorsanız sizi çekemem. Biraz abarttınız. Burada bir sitem de canıma gitsin :) Canım, her istediğin, istediğin zaman olmayıversin. Gecenin bir saatinde dondurma istemeyiver, yemek üstüne çikolata aramayıver, kahvaltıda bal görmeyiver , ne bileyim, kendine gel!

Zor şeyler bunlar. Bir kere dengemi bozdunuz. Bana yeni denge kurdurttunuz. İstediğiniz her şeye sahipsiniz canım sayesinde. Biliyorum benden ayrılmak çok zor, ama ne yapalım. Artık iki kutup olduk. Şu andan itibaren zıt anlamlar içeriyoruz, zamanında eş anlamlı olsak da. :)

Sizden ayrılamayacağımı biliyorum. Kendi içinde çelişen biri olarak kararımı her an değiştirebilirim.Şu an kararım bu. Kendinizi nasıl affettirirsiniz bilemiyorum ama gerçekten çok kızgınım. Kemiklerime yaptığınız baskı yetmiyor mu ? Bir de benim üstüme gelmeyin rica ederim.

Karar verdim. Bitti! Buraya kadarmış. Artık sizi sevmiyorum...
Zor olduğunu biliyorum ama, benden ayrılmak zorundasınız.
Üzgünüm...